پنجمین دوره: ایران و رویای دور افتخار

نسیم ورزش:پنجمین دوره: ایران و رویای دور افتخار /  تا آغاز جام جهانی ۲۰۱۸ فقط ۵ روز دیگر باقی مانده است. تورنمنتی که تیم ملی فوتبال کشورمان برای پنجمین بار در آن حضور خواهد یافت.

برای آنکه قدردان حضور ملی پوشان کشورمان در روسیه باشیم و همگی فارغ از هر نتیجه ای از این حضور نهایت لذت را ببریم لازم است مروری داشته باشیم بر علملکرد تیم ملی فوتبال کشورمان در بزرگترین رویداد ورزشی جهان.

۱۹۷۸؛ اولین حضور، اولین بازی، اولین امتیاز

وقتی جام جهانی برای یازدهمین بار برگزار می شد، فوتبال ایران برای اولین بار پای به این رقابت ها گذاشت. تورنمنتی با ۱۶ تیم که تنها یک آسیایی می توانست در آن حضور داشته باشد و فوتبالیست های اسطوره ای کشورمان مثل حجازی و پروین نام خود را در تاریخ این مسابقات به ثبت رساندند.

ایران برای رسیدن به آرژانتین تقریبا تمام آسیا را برد. در مرحله نخست انتخابی، عربستان و سوریه را شکست داد و در مرحله نهایی مقابل هنگ کنگ، کره جنوبی، کویت و استرالیا پیروز شد. حشمت مهاجرانی اولین ایرانی لقب گرفت که روی نیمکت جام جهانی می نشیند.

خاطرات بازیکنان آن زمان نشان می دهد همگی از قرار گرفتن مقابل هلند هراس داشتند وشاید بی تجربگی عاملی شد که نیمی از ۸ گل خورده ایران در این جام از روی نقطه پنالتی باشد. تساوی برابر اسکاتلند قدرتمند باعث شد تا تیم ملی فوتبال کشورمان بدون امتیاز آرژانتین را ترک نکند.  

۱۹۹۸؛ پس از ۲۰ سال انتظار

نه خیلی وقت پیش بلکه همین ۲۰ سال پیش بود که راهیابی به جام جهانی برای ایرانی ها سقف آرزوهای فوتبالی شان بود. اتفاقی که با حماسه ملبورن پس از دو دهه به وقع پیوست.

جلال طالبی سرمربی تیم ملی نکیسا را در بازی مقابل یوگوسلاوی درون دروازه قرار داد. ایران با ضربه ایستگاهی میهایلویچ شکست خورد تا نوبت به بازی بزرگ قرن بیستم (ایران-آمریکا)برسد! مسابقه با جو شگفت انگیزی شروع شد و هر دو تیم با روحیه ورزشکاری بسیار عالی بازی کردند. آنها حتی برای عکس تیمی در وسط میدان حاضر شدند و هردو کاپیتان هدایای خود را به یکدیگر تقدیم کردند. یک تصویر فوق العاده از دو تیم.

علاوه بر این، رفتار بازیکنان در طول بازی بسیار دوستانه بود و بین آنها هیچ دشمنی وجود نداشت. طرفداران نیز رفتار خوبی داشتند و به خوبی با یکدیگر همکاری می کردند. همه بخاطر احترامی که دو تیم به همدیگر داشتند خشکشان زده بود. ایران در این دیدار توانست ۲-۱ آمریکا را شکست دهد. با این حال، همه جهانیان روحیه و احترام را در طول بازی احساس کردند.

پس از کسب اولین پیروزی در جام جهانی آن هم مقابل ایالات متحده (میزبان دور قبلی رقابت ها) انگیزه خیلی ها فروکش کرد. همین مساله شاید حکم به شکست ایران مقابل آلمان پیر داد. ایران در گروهش سوم شد.
۲۰۰۶؛ عاقبت دست انداختن آنگولا!

پس از یک ناکامی بدموقع و عدم راهیابی به جام جهانی ۲۰۰۲ بی هیچ دلیلی توقع از تیم ملی فوتبال کشورمان که برانکو را روی نیمکت داشت به اوج رسیده بود. در عین حال تغییرات نابه هنگام در راس امور ورزش کشور و شهرت طلبی عده ای تازه به دوران رسیده جو تیم را به هم ریخته بود.

هیچ کسی در ایران فکر نمی کرد مقابل مکزیک مغلوب شویم اما بازی با پای ضعیف میرزاپور و افت بدنی بازیکنان در نیمه دوم شکست ۱-۳ را رقم زد. مقابل پرتغال با فیگو و کریس رونالدوی جوان چیزی عوض نشد تا ایرانی ها مایوس از گروه به ظاهر ساده علیه فوتبالیست هایشان جبهه بگیرند. همه این عوامل و بی روحیه بودن بازیکنان کار را به جایی رساند که تیم ملی فوتبال ایران در بازی تشریفاتی مقابل آنگولا هم نتوانست به پیروزی برسد و جام را به عنوان تیم آخر مرحله گروهی به پایان برساند. 
۲۰۱۴؛ چقدر خوبیم مای معروف

این شاید یکدست‌ترین و بی‌حاشیه‌ترین تیم تاریخ فوتبال ایران بود. تیمی که بزرگترین حاشیه‌هایش ماه‌ها قبل از آغاز جام جهانی از بین رفت.

کنار گذاشتن رحمتی و جباری خیلی عجیب و ناامید کننده به نظر می رسید اما کی روش تیمی را مهیای جام بیستم کرد که برای اولین بار در دیدار نخست امتیاز گرفت. این به معنای زنده نگه داشتن امید برای صعود از گروه بود. اوج کار فوتبالیست های ایران در دوره قبلی رقابت ها دیدار مقابل آرژانتین و یاران مسی بود. به جرات می توان گفت که اگر شانس با شاگردان کی روش یار بود و یا حتی مازیچ صرب پنالتی روی دژاگه را اعلام می کرد بزرگترین شگفتی جام جهانی ۲۰۱۴ رقم می خورد و ایران برابر بوسنی هم با یک بازی تدافعی (چیزی که در آن تبحر داشت) به امتیازات کافی برای صعود دست پیدا می کرد. اما چنین نشد و تک گل گوچی و تک امتیاز برابر نیجریه ایران را تیم چهارم گروه معرفی کرد.
۲۰۱۸؛ پنجمین حضور، ما همه با هم هستیم

کشورهایی چون ترکیه، آمریکا، چین با آن جمعیت میلیاردی، جمهوری چک، کامرون و شیلی نتوانسته اند به بیست و یکمین دوره از بازی های جام جهانی راه پیدا کنند. از همه این ها مهمتر، هلند و ایتالیا با مجموع ۹ سابقه فینال، در این جام جهانی غایب هستند. پس می توان از همین حالا با قدرت از حضور تیم ملی فوتبال کشورمان در روسیه لذت برد و حتی به آن افتخار کرد. 

هرچند جمله «هیچ تیمی حاضر نیست با ما بازی کند!» بسیار تلخ بود اما در عوض ما سه همگروهی فوق العاده داریم. در واقع قرعه شانس طوری رقم خورده که در جام جهانی پیش رو حداقل ۳ بازی عالی مقابل سه رقیب قدرتمند خواهیم داشت. ایران این بار در گروه مرگ رقابت ها باید مبارزه کند و این خود یک فاکتور مثبت است چرا که قطعاً همدلی را در تیم افزایش خواهد داد. ضمن آنکه خودمان هم می توانیم با منطقی کردن توقعاتمان از حضور در این تورنمنت بزرگ لذت ببریم.

پس بیائید ما هم بدون اینکه اهمیتی به اسامی پشت پیراهن بدهیم، از هر بازیکنی که با پیراهن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۱۸ حاضر بود با تمام وجود پشتیبانی کنیم چرا که تیم ملی متعلق به همه ماست و این بهترین فرصت است که به دنیا ثابت کنیم ما از رویارویی با هیچ حریفی ترسی نداریم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله زیر را حل کنید (برای تشخیص ربات از انسان) *

ردیاب آنلاین خودرو ردیاب خودرو