ما هم آدم هستیم و زندگی‌مان هزینه دارد/وقتی حمایت نباشد انگیزه نمی‌ماند

 

نسیم ورزش: امین بوداغی با انتقاد از نگاه مسوولان ورزش کشور به رشته‌های پرمدال گفت: ما دغدغه زندگی داریم. تا چه زمانی می‌توانیم از همه چیز بگذریم و زندگی شخصی‌مان را خراب کنیم؟

علامت تعجب

امین بوداغی درباره شرایط تمریناتش و خروج از تیم ملی اظهار کرد: بالاخره از یک جا باید برای آینده و زندگی شخصی تصمیم گرفت. بضاعت فدراسیون همین است و وزارت ورزش هم که هیچ کمکی نمی کند. تنها فکرشان این بوده که قایقرانی مدال بگیرد و در نهایت هم پاداش‌ها نصف شود. هر آدمی زندگی شخصی دارد و دغدغه‌هایی برایش ایجاد می‌شود اما وقتی من می‌دیدم مدال می آورم بعد پاداش‌ها به بهانه‌های مختلف کم می‌شود دیگر انگیزه‌ای برایم نماند. یا می‌گفتند رشته تیمی بودی یا رشته ات المپیکی نیست یا هر بهانه‌ دیگری می‌آوردند تا پاداش های ما کامل نباشد.

او با بیان این مطلب که تازه به سن ثمره دادن در قایقرانی رسیده است، افزود: قایقرانی برای ما سرمایه گذاری کرده و اکنون من در سنی هستم که ابتدای ثمره دادنم است. همه قایقران‌های جهان در سنین بالا که با تجربه شده‌اند به نتیجه می‌رسند اما در ایران برخوردی با ورزشکاران می‌شود که از ۲۵ سالگی دغدغه‌ها شروع می‌شود و ورزشکار می‌رود. باز دست آقای امینی درد نکند که باعث شد من کاری بدست بیاورم و بتوانم بدون دغدغه زندگی‌ام را ادامه دهم. بالاخره ما هم ورزشکار هستیم. ما هم آدم هستیم و زندگی‌مان هزینه دارد.

ملی‌پوش قایقرانی ایران درباره تمرین‌های شخصی‌اش در کیش نیز بیان کرد: من به دلیل اینکه سرباز هستم در لیگ شرکت می‌کنم و تمرین‌هایم را نیز انجام می‌دهم. حتی برای حضور در لیگ نیز دو روز زودتر راهی تهران شدم تا با بچه‌ها تمرین کنم و خودم را بسنجم. با توجه به شرایط تمرینی که دارم و خیلی درگیر کار هستم شرایطم مناسب است. من تمام تمرین‌هایم زیر نظر سرمربی تیم ملی است و او نیز از وضعیتم خبر دارد. با آقای اقلیمی کاملا هماهنگ هستیم.

بوداغی در پاسخ به این سوال که آیا تمایل دارد که در تیم ملی باشد و برای مسابقات برون مرزی آماده شود؟ تصریح کرد: مگر می‌شود یک ورزشکار نخواهد در تیم ملی باشد اما خب من دغدغه زندگی دارم. من متاهل هستم و باید زندگی ام را بسازم. هدف خود من این است که بتوانم برای بازی های آسیایی ۲۰۱۸ آماده شوم و مدال بیاورم. چند سال زحمت کشیدم و اکنون زمان ثمره دادن من است. این را بگویم که نگه داشتن امین بوداغی و ملی پوشانی که دغدغه زندگی دارند دشوار نیست. این را بگوم که اگر من نفر آخر باشم هیچوقت در تیم ملی نمی مانم اما وقتی می‌بینم با این شرایط تمرین وضعیتم خوب است چرا بروم اما خب زندگی است و نمی‌شود با آن شوخی کرد.

 او با بیان این مطلب که با سه هفته تمرین به مدال برنز آسیایی رسیدم گفت: برای رقابت های قهرمانی آسیا تنها سه هفته در قایق دو نفره با علی آقامیرزایی تمرین کردم و به مدال برنز رسیدیم. من این توانایی را دارم که اگر دو سال مستمر تمرین کنم نتیجه‌ای بهتر بگیرم اما زمان آن رسیده که مسوولان ورزش هم به این رشته و ورزشکارانش نگاهی متفاوت داشته باشند. تا چه زمانی این ملی‌پوشان بروند و مدال بگیرند و در نهایت پاداش‌هایشان کم شود. مگر ما زندگی نداریم؟ آیا زمان آن نرسیده که کمی به این رشته پرمدال توجه شود؟ فراموش کردیم که قزاقستان در اینچئون با همین مدال‌های قایقرانی توانست کاروان ایران را پشت سر بگذارد؟

ملی‌پوش قایقرانی ایران و دارنده مدال طلای آسیا افزود: آن همه سرمایه گذاری برای فوتبال در اینچئون شد اما نتیجه چه بود؟ قایقرانی را هم دیدیم. وقتی حمایت نباشد انگیزه نمی‌ماند. وقتی ورزشکار می‌بیند مدال می‌گیرد اما توجهی به او نمی‌شود و زندگی‌اش از بین می‌رود با خودش می‌گوید به چه قیمتی از همه چیزش بزند و ورزش کند؟ متاسفانه اصلا نگاه درستی به ورزش نیست و ورزشکاران واقعا مظلوم واقع شده‌اند. من گفتم آماده‌ام تا برای کشور تلاش کنم. دست آقای امینی درد نکند که از من حمایت می‌کند و فقط امیدوارم نگاه مسوولان به این رشته پرمدال تغییر کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله زیر را حل کنید (برای تشخیص ربات از انسان) *